Manuel van Ginkel
Sinds jongs af aan ben ik opgevoed met het geloof en was ik er actief mee bezig. Alleen tijdens een depressie is zowel mijn zelfvertrouwen als mijn vertrouwen in God flink aangetast. Zelfs tot het een punt dat ik helemaal niet meer geloofde. Dit zorgde voor veel bombarie en ruzie in mijn gezin. Vooral op zondag als mijn ouders me wouden meenemen naar de kerk, terwijl ik voet bij stuk hield om thuis te blijven. Ook toen we vertrokken naar de Mozaiek010 bleef ik vaak thuis tijdens de kerk. Tot ik belande op een jongeren-bbq van de kerk. Daardoor kreeg ik contact met christelijke jongeren en zag ik hoe zij het geloof beleefden. Toen ben ik allemaal kritische vragen gaan stellen aan iedereen om mij heen. Dat ontstak in ieder geval het vlammetje, maar geloven deed ik echter nog niet. Tot ik na het Way-kamp een paar weken geleden een bijzondere ervaring had met God waarin ik huilend op mijn knieën in gebed belande. Toen wist ik zeker dat ik geloofde. Mijn vragen zijn nog lang niet beantwoord, alleen ik voel heel sterk nu dat god bestaat. Daarna heb ik nog wel even getwijfeld over het dopen zelf, maar ik ben uiteindelijk ontzettend blij dat ik gedoopt wordt.
