Albert
Mijn naam is Albert en ik ben 42 jaar oud. Ik ben geboren in Baambrugge in een christelijk gezin. Als baby ben ik gedoopt en daarna christelijk opgevoed door mijn gelovige ouders. Zij hebben mij altijd laten zien hoe waardevol het is om te leven als christen. Voornamelijk om die reden, heb ik op mijn 18de belijdenis gedaan met als belangrijkste belofte aan God dat ik altijd mijn best zou doen om bij Hem te blijven.
In mijn studenten tijd heb ik in mijn eerste jaar tijdens een Focusweekend van Navigators Studentenvereniging Rotterdam de Heilige Geest ontvangen in mijn hart. Tijdens één van de diensten bad ik tot Jezus en vroeg ik om in die dienst de Heilige Geest te ontvangen. Er gebeurde helemaal niets, na ruim een uur wachten was ik er klaar mee en besloot ik de zaal te verlaten. Juist toen ik de deur uitliep werd ik gegrepen door een heel naar en eenzaam gevoel, ik werd draaierig en voelde me onwel worden. Direct besefte ik me dat ik terug moest gaan naar mijn zitplaats in de dienst. Eenmaal op mijn plek besloot ik ten einde raad tot God te bidden en de geheimen van mijn hart met Hem te delen. Op dat moment kwam de Geest in mijn hart en barste ik uit in tranen. Ik was in één enkel ogenblik de gelukkigste mens op aarde geworden. Door deze gebeurtenis wist ik in één keer wie ik was in Christus. Ik groeide daarna in mijn geloof en leerde God op allerlei nieuwe manieren kennen. Voor mij was het geloof in Jezus door deze gebeurtenis echt relevant geworden voor mij persoonlijk. De eerste twee jaar na dat moment zat ik op een roze wolk van de Heilige Geest.
Dopen is er helaas niet van gekomen in deze periode, ik was nog steeds lid van de vrijgemaakte kerk en was bezoeker van een evangelische kerk. Hoewel ik mij na mijn studententijd had aangesloten bij een evangelische kerk voelde ik mij niet geroepen om me te laten dopen. De vele meningen rond dit onderwerp hielpen daarin niet mee en mijn belijdenis zat nog vers in mijn geheugen. Door dit en andere ongemakken heb ik de doop steeds voor me uitgeschoven en ging ik het steeds meer bagatelliseren om er maar niet mee bezig te zijn. Twintig jaren vlogen voorbij, maar het besef dat ik me nog moest laten dopen is niet weg gegaan.
Dit voorjaar begon mijn vrouw over het idee om ons te laten dopen en ook door de getuigenissen tijdens de Youth Alpha, besefte ik mij dat dit mijn moment moest zijn. Geen schaamte, geen excuses maar met volle overtuiging. Ik wil mij laten dopen.
