Annemieke Ramaker
Ik ben Annemieke Ramaker, 37 jaar, getrouwd met Stefan en moeder van Thijs en Duuk.
Ik ben opgegroeid in een warm christelijk gezin en leerde God hierdoor al op jonge leeftijd kennen. Ik voelde me thuis fijn en veilig.
De buitenwereld vond ik daarentegen behoorlijk spannend. Als klein meisje voelde ik me al erg onzeker en minder dan de ander. Op 11 jarige leeftijd monde dat uit in een eetstoornis. (Niet) eten begon steeds belangrijker te worden voor mij, als een manier om niet alles te hoeven voelen en de stemmen in mijn hoofd te onderdrukken. In de jaren daarna waren er periodes dat het goed ging en periodes van depressies. De eetstoornis was onder controle maar de achterliggende problemen kwamen bovenwater, namelijk angst en een laag zelfbeeld. God zijn aanwezigheid voelde ik niet en raakte steeds verder van hem verwijderd, tot een moment dat we helemaal niet meer naar de kerk gingen. Het was wel goed zo.
Na de geboorte van Duuk raakte ik in postnatale depressie en kwam ik in één van mijn donkerste periode terecht. Er waren 2 opties, nog verder wegzakken of…….
God liet mij hier zien dat er maar 1 weg was naar herstel, en dat was om mij volledig over te geven aan Hem! Ik begon veel naar Worship te luisteren, had gesprekken met anderen, en zocht God ook steeds meer in gebed. Ook zag ik de liefde van God door andere mensen heen, die ons steunden en om ons heen stonden. Dit was het begin van mijn heling en ik begon langzaam te veranderen. God was er wel en is er altijd geweest!
Nu jaren later, en ook wat therapie sessies verder, kan ik zeggen dat het goed met mij gaat. En als ik me angstig of onzeker voel, weet ik dat ik me veilig mag voelen in zijn armen en een vrede mag ervaren die alles te boven gaat! Hij is mijn heelmeester en door Jezus weet ik wat echte liefde is. Dat kan me zo ontroeren en gaat mijn verstand te boven! Elke dag weer wil ik steeds meer op hem lijken en zijn liefde uitdragen. Ik zie zoveel moois wat Hij doet voor ons gezin en de mensen om ons heen en kan niet wachten op wat Hij nog meer voor ons in petto heeft. Hij heeft ons geluk voor ogen, niet ons ongeluk. Waar ik me vroeger soms schaamde om christen te zijn ben ik nu heel blij om mezelf een volger van Jezus te noemen. Ik kan niet wachten om onder te gaan in het water en met Hem weer op te staan. God is goed!
