Wouter van Rijs
Ik had nooit verwacht dat dit moment ooit zou aanbreken. Ik ben als kind gedoopt en heb in mijn jeugd enorm veel kracht en troost gehaald uit mijn doop. De kinderdoop was voor mij een persoonlijk teken van Gods trouw aan mij, die vaak stond tegenover mijn eigen wispelturigheid. Een zeker weten dat God mij vasthoud ongeacht hoe ik het ervan af breng.
Een aantal jaar geleden begon bij mij het verlangen te groeien naar wat Paulus omschrijft als “niet langer ik leef, maar Christus leeft in mij” (Gal. 2:20) Niet meer bezig zijn met hoe ik het er zelf in eigen kracht vanaf breng, maar bevrijd van mezelf en in Zijn kracht door en voor Hem leven.
Na onze overstap naar Mozaïek010 en o.a. het volgen van het Groei-jaar heb ik inmiddels veel meer onderwijs gekregen en is het verlangen alleen maar gegroeid. Steeds meer kom ik erachter dat vertrouwen en overgave sleutelwoorden zijn waarin ik mag en wil groeien. De aanwijzingen dat de doop in dit proces past kan ik inmiddels niet meer negeren. Ik beschouw het als een ultiem moment van overgave en zie enorm uit naar alles wat komen gaat.
