Tanja Hartog
Ik ben opgegroeid in een christelijk gezin, binnen de Protestantse Kerk in Nederland. Mijn jeugd in de kerk was warm en vormend. Ik heb genoten van de clubs, de jeugdvereniging, catechisaties en het vrijwilligerswerk. Op mijn achttiende heb ik belijdenis gedaan; een bewuste keuze om mijn geloof uit te spreken.
Later ben ik getrouwd en heb ik drie prachtige kinderen gekregen. Tijdens mijn scheiding en de moeilijke periode die daarop volgde, ben ik uiteindelijk vertrokken uit mijn gemeente. Die tijd bracht veel vragen met zich mee: Waar hoor ik? Wat vraagt God van mij? Niet alle antwoorden kwamen meteen, maar één ding werd steeds duidelijker: God was erbij. Hij zorgde voor mij, in elke omstandigheid.
Al langere tijd leefde er een verlangen in mij om mij te laten dopen. Toch hield ik mezelf tegen: Ik heb toch al belijdenis gedaan? Is het dan nog nodig? Maar het gevoel bleef. Elke doopdienst raakte mij diep, ik zat in tranen. Ik probeerde ‘bondjes’ te sluiten met God: Als U dit laat gebeuren, dan weet ik het zeker, dan zal ik mij laten dopen. Maar zo werkt het niet. Het gebeurde niet, en ik liet weer een doopdienst aan mij voorbijgaan. Toch bleef het mij raken. Waarom?
Tot ik besefte: het is een keuze. Een geloofsstap. God vraagt van mij dat ik zelf die stap zet. Niet omdat het moet, maar omdat ik ervoor kies. Ik kies ervoor om Jezus te volgen. Om steeds meer op Hem te gaan lijken. Om God te aanbidden en mijn omgeving te dienen. Daarom laat ik mij dopen.
