Eva van Berkel
Als kind ben ik niet gedoopt, maar wel opgedragen. Op mijn geboortekaartje stond psalm 139:
"Heer, U kent mij, U doorgrondt mij."
Ik ben zestien jaar oud. Toch zijn er al best veel dingen in mijn leven gebeurd die mijn vertrouwen hebben beschadigd. In God, in de mensen om mij heen, maar vooral in mijzelf. Ik denk niet dat veel mensen dat doorhadden, het liefste houd ik mijn gepieker diep in mijzelf.
Maar God heeft het allemaal met mij meegemaakt. Hij heeft gezien hoe erg ik mij voor alles schaamde, hij heeft alle lelijke woorden die ik tegen mijzelf zei gehoor, hij heeft naar al mijn gedachten geluisterd.
"Met al mijn wegen bent U vertrouwd"
Ergens heb ik altijd het gevoel dat ik mijzelf moet bewijzen. Dat ik stiekem toch niet goed genoeg ben: voor school, voor mijn vrienden en voor mijn familie, voor God, voor de doop. Ik wil heel veel en dat moet ik van mijzelf ook gelijk heel goed doen. Ik kan moeilijk die controle loslaten.
Toetsen, toetsweken en cijfers werden dingen die ik belangrijker vond dan wat dan ook. Alleen maar voor die bevestiging van anderen. Toch ben ik net voor mijn toetsweek meegegaan met het Alpha Youth weekend. Daar heb ik letterlijk gevoeld dat God met Zijn handpalmen op mijn voorhoofd drukte.
"U omsluit mij, van achter en van voren,
U legt uw hand op mij."
Ik weet nu zeker: God is altijd groter. Hij kent onze twijfels, Hij kent onze gedachten, Hij kent al het duister in ons, maar God is altijd groter. Ik weet dat Hij onze gedachten gebruikt om ruimte te maken voor Zijn eeuwige liefde, wijsheid en vrede.
"Al zei ik: ‘Laat het duister mij opslokken,
het licht om mij heen veranderen in nacht,’
ook dan zou het duister voor U niet donker zijn –
de nacht zou oplichten als de dag,
het duister helder zijn als het licht."
Ik weet nu dat God mij heeft gemaakt, zoals ik ben. En dat ik zo goed genoeg ben.
"Ik loof U om het ontzaglijke wonder van mijn bestaan,
wonderbaarlijk is wat U gemaakt hebt.
Ik weet het, tot in het diepst van mijn ziel."
God is erbij. Het leven is echt niet makkelijk, maar ik ben klaar voor de strijd. Ik ben klaar om te sterven met Jezus. En ik ben klaar om in een leven met de Heilige Geest op te staan.
Als kind ben ik opgedragen. Op mijn geboortekaartje stond psalm 139.
Ik zie mijn doop als een bevestiging van een keuze die mijn lieve ouders zestien jaar geleden al gemaakt hebben.
En ik zie mijn doop bovenal als een bevestiging voor een nieuw leven met God. En ik kan niet wachten!
"Doorgrond mij, God, en ken mijn hart,
peil mij, weet wat mij kwelt,
zie of ik geen verkeerde weg ga,
en leid mij op de weg die eeuwig is."
