Bert Jonker
Als ik de ontwikkeling van mijn geloof in een grafiek uit zou drukken denk ik dat het eruit zou zien als een berglandschap; er zijn (veel) momenten geweest waar het bergopwaarts ging, of dat ik zelfs het gevoel had op een toppunt te zijn aanbeland, terwijl er ook momenten waren dat mijn geloof in een dal zat. Gelukkig zijn die dalen nooit erg diep geweest, maar ik kan wel zeggen dat ik rond het jaar 2020 weer in zo'n dal zat.
Sinds ik, samen met mijn vrouw, Erica (die zich ook laat dopen), deel uit ben gaan maken van Mozaiek, is mijn geloof echter hernieuwd. In het beeld van die eerder genoemde grafiek, ben ik voor mijn gevoel nu een berg aan het beklimmen. En als ik dat vergelijk met eerdere bergen in die grafiek, dan voelt het dat ik nu véél dichter bij God ben. Het geloof is voor mij een dagelijkse werkelijkheid geworden en (met vallen en opstaan) probeer ik Jezus te volgen.
Ik ben opnieuw bekeerd en daarvan wil ik getuigen. Dat moment wil ik graag markeren.
Ik ben als baby door mijn ouders gedoopt en ik ben hen er zielsdankbaar voor hoe zij het/hun geloof aan mij hebben doorgegeven. Ook mijn eigen kinderen heb ik als baby laten dopen.
In mijn jeugd heb ik ook met mijn volle verstand belijdenis gedaan; maar misschien is dat wel het belangrijkste punt … mijn belijdenis was een grotendeels verstandelijk beredeneerde keuze.
In die lijn zie ik mijn doop niet als een herhaling, niet als een over-doop, maar als een nieuwe doop. Ik zie het als een nieuwe daad op basis van nieuwe inzichten. Inzichten die ik pas redelijk recent heb verkregen. Voor mij is nu namelijk glashelder dat Jezus ons oproept om ons te bekeren en te laten dopen. Het gehoor geven aan die oproep is voor mij nu een hele logische stap.
