Amy Verhaar
Ik heb een prima christelijke opvoeding gehad, ondanks mijn vader vrij snel z’n rug keerde naar God en mijn moeder daarom mijn grootste christelijke role model was. Ik ben op m’n 11e gedoopt, maar dat was omdat ik dacht dat ik volwassen was en tegen iedereen om me heen op keek die al veel ouder waren dan ik en het gevoel had dat het mij net zoals hun zou maken. Maar dat was natuurlijk niet zo. Ik werd ouder en noemde mezelf wel christen, maar ik was eigenlijk in bezit van de wereld en mijn wereldse vrienden. Ik werd in een groot zwart gat gesleurd en kwam er later achter dat mijn gezin er ook aan ten onder ging, van mijn gedrag en levensstijl. Achteraf doet het me ook heel veel pijn als ik terug kijk naar die tijd en ik heb zo veel spijt, maar het voelt toch als m’n eigen schuld, want ik heb er zelf voor gekozen (maar vergeet niet dat de vijand hier ook een rol in speelt). Totdat God die wereldse vrienden uit m’n leven heeft gezet en Jezus mij weer bij hem riep en mij heeft geroepen om me aan hem over te geven en mijn oude wereldse leven achter me te laten en samen met Hem in een nieuw leven te stappen. Oftewel, de definitie van de doop, dus daarom voel ik me geroepen om me te laten dopen. Ik ervaar nog steeds veel geestelijke strijd en de vijand kan mijn verleden tegen me gebruiken, maar vanaf nu begraaf ik het en hoef ik nooit meer terug naar mijn oude wereldse leven.
