
Aniek Plaisier
Als kind ben ik gedoopt, en opgegroeid in een christelijke omgeving, echt een zegen. In mei 2023 was ik voor het eerst een heel weekend op opwekking. Zondagavond, woorden van een spreker raken mij bij de jongerentent. Vol vuur vertelde ik mijn vrienden op de gereformeerde middelbare school hoe vet dit weekend was geweest.Ik wilde me laten dopen, op 3 juni 2023. Door een dubbele doopplanning met een vriendin ging dit niet door. Ik ging die zomer werken op La Draille, mooie tijd! Toen ik terugkwam in NL, kwam ik in een relatie met iemand van de middelbare school. Ik begon mijn studie, en langzamerhand liet ik het geloof los. Ik ging naar de kerk omdat het moest, en als meetingsplek voor mn vriend en ik.
2 jaar gaan voorbij. Ik besluit om in de zomer van 2025 nog eens 5 weken naar La Draille te gaan om te werken. Iedereen is bezig met hun geloof, maar ik voel afkeer. Ben hier vooral voor het plezier. Totdat ik op het terras werd aangesproken door een random man. Hij stelt zich voor, vraagt naar mijn naam en vervolgens naar of ik naar de kerk ga. Het balletje rolt. Ik antwoord: “mwaahhh, je weet hoe die dingen gaan toch.” In de 3 weken erna sprak ik deze (blijkbaar) youth pastor vaker, en gingen we in gesprek de diepte in op een zondagavond na de youth praise. Het zet me aan het denken… God zoekt mij op, en ik Hem in alle schaamte.
Toen mijn vriend mij na 3 weken opzocht en de auto uitstapte op de camping, wist ik: dit is niet meer.
Het afgelopen jaar was een enorm proces van groeien. Na een fantastische week op de Betteld deze zomer, waarin ik God beter heb leren kennen, wil ik de bal nu inkoppen. In die week daar vroeg ik me ook af: waarom laat ik me niet dopen? Sindsdien ervaar ik veel geestelijke strijd, maar tussen alles door zie ik soms ook wat knipoogjes. En dat is voor mij genoeg om te weten: ik zit goed. Dwars door alles heen is God nogsteeds goed.

