Maud Boot
Mijn naam, Maud, betekent “krachtige strijder” – en dat is precies wat mijn leven typeert: een voortdurende strijd. Met mezelf, met de buitenwereld, met verwachtingen en vooral met het gevoel er alleen voor te staan en nooit goed genoeg te zijn.
Toch zijn er altijd sporen van geloof geweest. Bij oma aan tafel bad ik trouw: “Heer, zegen deze spijzen.” Met kerst bewonderden we samen het stalletje in de kerk. Tijdens haar uitvaart citeerde ik Johannes 11:25-26: “Wie in Mij gelooft zal leven, ook al is hij gestorven.” Ik wist toen nog niet of het waar was, maar hoopte dat zij bij God zou zijn.
Na verlies op verlies – mijn oma, een afgebroken zwangerschap – was ik in 2018 klaar met alles. Ik besloot uit het leven te stappen. Maar op de IC, in een helderwit licht, zag ik mijn oma en mijn kindje. Mijn oma vroeg of ik wilde blijven of teruggaan. Toen ik twijfelde, hoorde ik: “Het is jouw tijd nog niet.” Ik werd teruggeduwd en werd wakker.
Later kreeg ik opnieuw een dochter. Haar naam werd Imaya-Maë – dat betekent geschenk van God. Dankzij haar wilde ik de beste versie van mijzelf worden. Maar het bleef zwaar. Angstaanvallen, slapeloze nachten, uitputting. Tot ik brak.
Gesprekken met mijn doopgetuige en zusters in geloof brachten inzicht. Ik begon te begrijpen wat er toen, al die jaren geleden, op de IC werkelijk was gebeurd. God is er. Hij is er altijd geweest. Zonder Hem was ik er nu niet meer.
Mijn verlangen om me te laten dopen groeide. Uiteindelijk besefte ik: er is geen reden om het niet te doen. Ik hoef niet langer alleen te strijden. Ik mag het aan Hem overlaten. En ik wil vol overtuiging “ja” zeggen tegen Zijn liefde en aanwezigheid in mijn leven.
