Roos Meijer
Hee! Ik ben Roos en ik ben 16 jaar.
Ik ben gelovig opgevoed, in een liefdevol christelijk gezin. We gingen elke zondag naar de kerk en lazen met elkaar uit de bijbel.
Hier kwam verandering in toen we verhuisden en corona optrad. We gingen niet meer naar de kerk, maar brachten onze zondagen thuis door en ik verloor het contact met God.
Op een zaterdagavond werd dit helemaal omgegooid. Ik had met mijn overbuurmeisje afgesproken om een wandelingetje te maken. Terwijl we liepen, stelde ze mij de vraag: “Geloof jij nog in God?” Ik antwoordde heel snel. Ik zei dat ik dat eigenlijk niet meer zo deed en we vervolgden onze wandeling.
Toen ik die avond op bed lag, brak ik. Waar was dat geloof dat ik als kind had? Ik voelde me zo vreselijk schuldig tegenover God. Deze avond zette me aan het denken. Ik pakte mijn geloof weer langzaamaan op. Maar steeds als ik dichter bij God kwam, viel de duivel me aan.
Het afgelopen jaar waren die aanvallen het heftigste. Ik raakte mezelf kwijt en mijn geloof ook. Het was heel zwaar. Maar God zag het en God reageerde. Hij bracht me mijn vriend. Vanaf het eerste moment dat ik hem sprak zag ik Gods liefde zo door hem heen stromen. Hij straalde dat op me uit. Ik werd er zo door geraakt en voelde me zo geliefd. Vanaf dat moment besloot ik om mijn leven volledig in Gods handen te leggen. Mezelf over te geven aan God en te vertrouwen op Gods plan.
De bijbel heeft me veel nieuwe dingen mogen leren. Door alle moeilijkheden blijf ik mezelf Jakobus 1:2-4 herinneren: ‘’Wees blij, broeders en zusters, als je geloof door allerlei moeilijkheden op de proef wordt gesteld. Want daardoor zul je leren geduld te hebben. Zo zal je geloof sterker worden en zul je een volwassen geloof krijgen. Daardoor zul je altijd het goede doen.’’ Nu mag ik met trots zeggen dat God ook mij op de proef heeft gesteld. Hierdoor heb ik enorme sprongen mogen maken in mijn relatie met God, omdat ik weet dat God liefdevol is. Ik ben dankbaar voor alles wat ik heb meegemaakt. Al deze periodes hebben mij dichter naar God gebracht, en hebben mij doen laten beseffen dat ik Gods liefde in mijn leven miste.
Daarnaast heeft een nummer van Benjamin William Hastings, genaamd ‘seasons’, mijn situatie zo mooi beschreven. In het nummer wordt dit gezongen:
‘’I can see the promise. I can see the future. You’re the God of seasons, I’m just in the winter. If all I know of harvest, Is that it’s worth my patience. Then if You’re not done working, God I’m not done waiting. You can see my promise, even in the winter. Cause You’re the God of greatness, Even in a manger. For all I know of seasons Is that You take Your time. You could have saved us in a second, Instead You sent a child.’’
God als u niet klaar bent met werken, ben ik niet klaar met wachten. Wachten is het meest kostbare wat je iemand kan geven, maar ook moeilijkste wat je voor iemand kan doen. Zovaak heb ik mij afgevraagd waar God in mijn leven is, maar God is een liefdevolle Vader die ook het wachten beloond. En dat heb ik vandaag mogen zien. Het wachten heeft mij hier naartoe geleidt, naar het doopbad. Vandaag mag ik mijn oude leven achter laten, en samen opstaan met de levende Heer die mij gered heeft.
