Doopgetuigenissen

Ik ben christelijk opgevoed en 18 jaar lang naar dezelfde vrij evangelische gemeente gegaan als dat mijn ouders gingen. Ik heb mijn tienerjaren als vrij onrustig en druk ervaren.

Ik had een onrustige thuissituatie en een pittige studie. Na afgestudeerd te zijn bleek dit allemaal wat veel geweest, wat ervoor zorgde dat ik in 2018 een burn-out kreeg, en daarboven op een hardnekkige depressie. Ik was niet meer zo bezig met het geloof en had al helemaal niet de behoefte om God te betrekken in mijn leven.

Nadat ik weer wat was opgekrabbeld, kreeg ik weer zin om projecten te organiseren en kreeg ik een week later een appje van een vriend of ik zin had om mee te draaien met een productie van Iwan en Rebekka. We organiseerden worship-avonden op verschillende plekken in Nederland en België en mochten het land doortrekken om God te aanbidden. Ik voelde me goed. Ik had weer zin om (voor God) aan de slag te gaan en erop uit te trekken.

Met 3 vrienden ben ik naar Frankrijk gegaan om te skiën en scheurde ik na 3 dagen mijn binnenband in en mijn kruisband af. Ik was zo boos en gefrustreerd! Na 4 jaar lang keihard vechten tegen depressies voelde ik me eindelijk weer mezelf en gebeurde er dit. Ik was boos op God en begreep niet waarom dit nodig was. Ondanks mijn frustratie kreeg ik in de weken erna wel een rust over me heen. Mijn boosheid en frustratie trok weg en ik stopte de tijd die ik over had in projecten om God te eren, zoals de worshiptour en het zoeken naar een nieuwe kerk. Naast het vinden van Mozaiek010 en een rol als WAYworker dat op mijn pad kwam, ben ik vooral dankbaar dat ik God heb teruggevonden. 

Nu, een jaar later, is mijn knie nog verre van genezen en moet ik nog steeds zoeken naar een manier om me mentaal goed te blijven voelen. Het is een strijd die helaas nog niet gewonnen is. Ondanks dit ervaar ik wel rust en vertrouw ik erop dat ook dit goed komt. Ik heb het afgelopen jaar mogen nadenken over God en mijn toekomst. Ik heb geleerd dat God uiteindelijk al zo veel eerder weet wat goed is voor mij, al voordat ik dat zelf door heb.

Ik denk dat ik daarom Mattheus 6:25-34 zo mooi vind. Hierin staat dat de bloemen in het veld staan te bloeien zonder zich zorgen te maken en dat wij nog zo veel meer waard zijn voor God dan vogels of bloemen, omdat Hij al lang weet wat we nodig hebben. Dit wil niet zeggen dat alles dan in één keer is opgelost en ik na mijn doop vrolijk fluitend door het leven ga (al zou dat wel chill zijn ;) ), maar ik weet wel dat ik deze strijd mag voeren met God als aanvoerder.

Ik ben mijn ouders dankbaar dat ze mij ruim 23 jaar geleden aan God hebben opgedragen en dat ze mij de ruimte hebben gegeven om God te zoeken op mijn eigen manier, ook nu dat betekent dat ik niet meer met hen naar de kerk ga. Ik weet zeker dat ik nieuwe dingen mag gaan ontdekken, maar wil hier vooral God in betrekken en me laten leiden door Hem. Ik wil hem volgen en mijn talenten inzetten om Hem te dienen. Ik laat me dopen, omdat ik er bewust voor wil kiezen om mijn leven met Hem wil delen en Hem te volgen.